1956

Ο κίτρινος φάκελος, αστυνομικού χαρακτήρα «μεταμυθιστόρημα» (Άρης Μπερλής), με σημαντικό ψυχαναλυτικό υπόβαθρο (Τζίνα Πολίτη).

Οποιοδήποτε μυθιστόρημά μου, μπορώ να σας το διηγηθώ αρκετά λεπτομερώς, μέσα σε μισή ώρα. Αλλά τον «Κίτρινο φάκελο» μού είναι αδύνατο να τον διηγηθώ. Όχι επειδή δεν υπάρχει πλοκή. Απεναντίας τα πολυποίκιλα γεγονότα περιπλέκονται με συνέπεια τόσο αρρήκτως αδέκαστη ώστε οποιαδήποτε από τις αμέτρητες λεπτομέρειες κι αν λησμονήσω, η διήγησή μου γίνεται ακατανόητη. «Ο κίτρινος φάκελος» είναι μυθιστόρημα που πρέπει να το διαβάζουν, κι όχι παραμύθι, που μπορούν να το διηγούνται.

Ενδεικτική είναι η αμηχανία που εκφράζει ο Αντρέας Καραντώνης: «Υπάρχει μια πρωτοτυπία, που εκπλήσσει, και μια περιφρόνηση της καθαρής λογοτεχνίας, που τρομάζει και μας κάνει συχνά ν’ αναρωτιόμαστε αν πρόκειται για έργο τέχνης ή για κάτι άλλο».  

Εκδίδεται Η μεγάλη λιτανεία (συλλογή διηγημάτων). Αρχίζει να γράφει το μυθιστόρημα Σέργιος και Βάκχος. Βραβεύεται με το Κρατικό Βραβείο διηγήματος. Στις βουλευτικές εκλογές υποβάλλει για πρώτη φορά υποψηφιότητα με το Κόμμα των Προοδευτικών του Σπύρου Μαρκεζίνη (θα είναι και πάλι υποψήφιος το 1958), χωρίς όμως προεκλογική ετοιμασία, και φυσικά θα αποτύχει. Όταν τον ρωτούν για την κάθοδό του στην πολιτική, ισχυρίζεται ότι το έκανε για να υφαρπάξει ψήφους από τον αδελφό του, Τάκη Ροδόπουλο, υποψήφιο με την ΕΡΕ. Την επόμενη χρονιά πάντως, με αίτησή του στη Νομαρχία προσθέτει στο επώνυμό του και το Καραγάτσης.