1953

Η μεγάλη Χίμαιρα, αναθεωρημένη έκδοση της Χίμαιρας. Επισημαίνοντας ότι στο βιβλίο αυτό, όπως και σε όλο σχεδόν το έργο του Καραγάτση, κυριαρχούν οι αντιθέσεις «ανάμεσα στο αρσενικό και το θηλυκό, το χριστιανικό και το καθολικό, το οικείο και το αλλότριο, το ελληνικό και το ξένο, το ανατολικό και το δυτικό, το αρχαίο και το σύγχρονο», η Μαίρη Μικέ καταλήγει: «Η σπουδή του Καραγάτση στη Μεγάλη Χίμαιρα για τα όρια και τα μέτρα της επιθυμίας που, όπως αποδεικνύει η περίπτωση της Μαρίνας, μπορεί να διασχίζει τα σύνορα της φυλής, του έθνους και της θρησκείας, είναι συγχρόνως και η κατάθεση ενός δυναμικού προβληματισμού για την κοινωνική δεξίωσή της και συνεπώς για τις δυνατότητες αποδοχής ή απόρριψης του φυσικού/αφύσικου. Έτσι η μεγάλη χίμαιρα σημαίνει και την έγερση του μεγάλου πόθου αλλά και την απειλητική εφόρμηση της μεγάλης καταδίκης».

Ταξιδεύει ως απεσταλμένος της εφημερίδας του στην ανατολική Αφρική.