1948

Βασίλης Λάσκος, μυθιστορηματική βιογραφία για τον πλοίαρχο του υποβρυχίου «Κατσώνης». Κάρμεν η Χιτάνα, διασκευή του κλασικού έργου του Προσπέρ Μεριμέ (θέατρο «Κοτοπούλη», με πρωταγωνίστρια τη Νανά Σκιαδά) που, όπως και το Μπαρ Ελδοράδο, δεν βρίσκει την προσδοκώμενη ανταπόκριση. Με αυτοσαρκαστική διάθεση, αναφέρει σε κάποια κριτική του, απαντώντας σε ερώτηση που, τάχα, του υπέβαλε ο Γιώργος Παππάς, αν είχε ετοιμάσει κάποιο καινούργιο έργο για να το προτείνει στον θίασό του: «Α, τον απαίσιο! Με χτύπησε εκεί που με πονεί και με σφάζει! Όχι, κύριε! Εγώ δεν είμαι θεατρικός συγγραφεύς! Εγώ είμαι θεατρικός κριτικός! Ούτε έργα γράφω, ούτε συμβουλές δίνω, ούτε ευθύνες παίρνω. Εγώ μονάχα κρίνω. Ανεβάζω τον Ψαθά στα ουράνια και κατεβάζω τον Μολιέρο στα τάρταρα –ή και αντιθέτως, ανάλογα με τα κέφια μου». Άλλα αδημοσίευτα θεατρικά του έργα που εντοπίζει ο Κριστιάν Φιλιππούσης: Η βασιλομήτωρ, με ηρωίδα τη βυζαντινή αυτοκράτειρα Θεοφανώ (μεταδόθηκε από το ραδιόφωνο σε διασκευή Ιουλίας Ιατρίδη και σκηνοθεσία Μήτσου Λυγίζου), το μονόπρακτο Βασίλισσα Αμαλία που παίχτηκε τον καιρό της Κατοχής στο σπίτι του, με τον Γιάννη Τσαρούχη στον ομώνυμο ρόλο, Ο χαμένος δελφίνος, καθώς και οι διασκευές διηγημάτων του Βασιλική και Τα χταποδάκια.