1941

Τα στερνά του Γιούγκερμαν, για τα οποία ο Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος σημειώνει ότι «δείχνουν εντονότερα τις ικανότητες του πεζογράφου. Ο Καραγάτσης κατέχει, ανόθευτη κι αυτοδύναμη, την τέχνη να ξετυλίγει τις ιστορίες του και να τις πλουτίζει μ’ ένα σωρό επεισόδια, να σημαδεύει τις χρήσιμες λεπτομέρειες και να συνθέτει με λιγοστές συχνά φράσεις πλατύτατους πίνακες. Κατέχει ακόμα, κι ας μην το μεταχειρίζεται ολοένα, το μεγάλο χάρισμα της φαντασίας. Η νεοελληνική πεζογραφία στο σύνολό της κινείται, αντίθετα, μέσα στα σύνορα μιας εξαιρετικά στενής φαντασίας? τόσο τα θέματά της όσο κ’ οι προεχτάσεις τους είναι πραγματικά περιορισμένα. Παλεύει συχνά ανάμεσα στην ηθογραφία και την περιγραφή της μικροαστικής ζωής. Ο Καραγάτσης με ρωμαλέες χειρονομίες ανοίγει μπροστά της πλατύτερους ορίζοντες? αισθάνεται την έλξη του απρόοπτου και συχνά του απίθανου? δημιουργεί παράδοξες καταστάσεις, κάνει δικούς του μ’ εξαιρετική ευκολία τους πιο διαφορετικούς ανθρώπους και κατορθώνει να σταθεί στα πόδια του σε τόπους ολότελα ξένους προς την υφή του δικού μας».

Καθ’ όλη τη διάρκεια της Κατοχής, στο σπίτι της οικογένειας Καραγάτση φιλοξενούνται, γα μεγάλα χρονικά διαστήματα, με τις οικογένειές τους, συγγραφείς όπως ο Ηλίας Βενέζης, ο Μενέλαος Λουντέμης, ο Κώστας Σούκας.