1938

Δημοσιεύεται σε συνέχειες στη Νέα Εστία ο Γιούγκερμαν, το πιο προσωπικό του μυθιστόρημα: ο άυπνος και βασανισμένος Μιχάλης Καραμάνος εκφράζει τον Καραγάτση, που την ίδια αυτή περίοδο ταλαιπωρείται από σοβαρή κρίση νεύρων. Συγχρόνως, στο βιβλίο αυτό καταγράφονται και πολλές από τις εμπειρίες του από την εργασία του στον κλάδο των ασφαλειών. Ο Πέτρος Χάρης γράφει για το έργο αυτό, που όπως φαίνεται προκάλεσε αντιδράσεις: «Μια προσπάθεια ο Γιούγκερμαν, απλωμένη σε πολλές σελίδες και με θάρρος οδηγημένη στο ανώμαλο έδαφος της σημερινής ζωής. Αλλά κ’ ένα δείγμα της νέας ελληνικής πεζογραφίας από τα χαρακτηριστικότερα και ικανοποιητικότερα. Και με τη διπλή αυτή σημασία και αξία του βρήκε θέση στη Νέα Εστία. Ξέραμε πολύ καλά ότι δεν παρουσιάζαμε ένα αριστούργημα. Αλλά η Νέα Εστία δεν υπάρχει για να γνωρίζει στο ελληνικό κοινό μόνο το Τελευταίο καλοκαίρι και τον Ιδιοκτήτη. Έχει την υποχρέωση να το πλησιάζει στις προσπάθειες, στις προτιμήσεις, στις κατευθύνσεις, στο μόχθο των αξιόλογων Ελλήνων λογοτεχνών. Και να τ’ αφήνει να κρίνει και να συγκρίνει».

Ο συνταγματάρχης Λιάπκιν, Η χίμαιρα και ο Γιούγκερμαν εντάχθηκαν εκ των υστέρων από τον Καραγάτση σε μια τριλογία με τίτλο «Εγκλιματισμός κάτω από τον Φοίβο», η οποία εξετάζει τις ψυχολογικές δυσχέρειες που παρουσιάζει η προσαρμογή των ξένων στα δύσκολα μεσογειακά μας ήθη.