1935

Το συναξάρι των αμαρτωλών. «Εννιά ιστορίες, που μας δείχνουν, έντονα ή αχνά, όλες τις μορφές του πολύμορφου πεζογράφου: την αγάπη της ρεαλιστικής λεπτομέρειας, τη λυρική διάθεση, την απλοχωριά και τη λυγεράδα της φαντασίας, την άνεση της αφήγησης, την ικανότητα της διαγραφής του συναισθήματος και του στοχασμού, την ειρωνιστική δεξιοτεχνία. Μικροί πίνακες, είτε συνθεμένοι με το κέφι της στιγμής, είτε κινημένοι από μια βαθύτερη λαχτάρα ψυχής, σαν την ιστορία του πονεμένου κείνου Μιχάλη Ρούση με τη γενναία καρδιά, μα πάντα ζωηροί και, παρ’ όλες τους τις εδώ κι εκεί ασήμαντες αδυναμίες, ικανοί ν’ ανοίξουν και τούτοι ένα δρόμο στην προσωπική παράδοση του πεζογράφου», θα παρατηρήσει ο Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος. 

Γάμος του με τη ζωγράφο Νίκη Καρυστινάκη.