1933

Ο συνταγματάρχης Λιάπκιν, θερμή υποδοχή από την κριτική, αλλά μεγάλη δυσαρέσκεια στη Λάρισα, αφού πολλά από τα γεγονότα και τα πρόσωπα του βιβλίου είναι υπαρκτά. Γράφει ο Αντρέας Καραντώνης στα Νέα Γράμματα, το 1935: «Νομίζω πως το αίσθημα που δοκιμάζει κανείς κάθε φορά που πρωτογνωρίζει ένα γνήσιο έργο τέχνης είναι μια παράξενη εσωτερική ευεξία, σα να στρέφεται ξαφνικά η ψυχή σου προς τη λυτρωτική θέα του δημιουργικού νου και να δένεται μαζί της άμεσα και αβίαστα. Το ίδιο ανακουφιστικό αίσθημα δοκίμασα κι εγώ σαν διάβασα τον Συνταγματάρχη Λιάπκιν και το Συναξάρι των Αμαρτωλών, πεζογραφήματα και τα δυο του νέου συγγραφέα Μ. Καραγάτση, αίσθημα που με το προχώρημα της γνωριμιάς μεταβλήθηκε σε θαυμασμό, για να κατασταλάξει στην πεποίθηση πως ο πεζός λόγος μας αποχτά στο πρόσωπο του Καραγάτση έναν από τους πιο δημιουργικούς και τους πιο πλούσια προικισμένους από τη φύση εργάτες του. Στα δυο του αυτά πεζογραφήματα ο Καραγάτσης δείχνεται γεννημένος συγγραφέας, από φύση και από πεποίθηση δημοτικιστής, με την αυστηρή σημασία του όρου, συγχρονισμένος συνεχιστής του Καρκαβίτσα, φανταχτερός ζωγράφος της Θεσσαλικής φύσης, πολύπειρος ηθογράφος της ασφυκτικής επαρχιακής ζωής, ψυχογράφος του ρεαλισμού, και απάνου απ’ όλα δυναμικός και πρωτόγονος ποιητής...».