1930

Πτυχίο Νομικών Επιστημών. Τέλος της φοιτητικής ζωής, την οποία περιγράφει στο νεανικό διήγημά του με τίτλο «Οι διαπρεπείς»:
Οπωσδήποτε, εμείς, δηλαδή τα μέλη του Συλλόγου Πανεπιστημιακών Διαλέξεων, με άλλους λόγους «η παρέα», είχαμε τη νοοτροπία μερικών αριστοκρατικών clubs του Picadilly. Δεν θέλαμε καινούργια μέλη. Ήμασταν κλειστοί. Είδος διαλεγμένης πνευματικομπεκρολογικής αφρόκρεμας. Στις προτάσεις διαφόρων τρίτων να τους γράψουμε στο Σύλλογο, απαντούσαμε με περιφρονητική άρνηση. Αυτό ήταν αρκετό για να ξεσπάσει η θύελλα της μοχθηρίας και της ζήλιας. Μας φώναζαν, λοιπόν, ειρωνικά «Διαπρεπείς». Κι ο Σύλλογός μας γίνηκε στο στόμα των σαρκαστών μας ο Σύλλογος των Διαπρεπών. Μα εμείς γελούσαμε, μελετούσαμε και μεθούσαμε, πολύ ευχαριστημένοι από τον εαυτό μας, διόλου ενοχλημένοι από τις ειρωνείες των άλλων φοιτητών.