1925

Επιστρέφει για οικονομικούς λόγους στην Αθήνα, όπου συνεχίζει τις σπουδές του στη Νομική.

Κάποτε σπούδαζα νομικά. Είχα συμφοιτητές τους κ. Πέτρον Χάρην, Άγγελον Τερζάκην, Γιώργον Θεοτοκάν, Πετσάλην και Οδυσσέα Ελύτη, τα εξαιρετικά αυτά νομικά πνεύματα που τόσο διέπρεψαν στη δικανική σταδιοδρομία τους ?όπως και εγώ εξάλλου. Ο ισχυρισμός του κ. Κλ. Παράσχου ότι υπήρξε συμφοιτητής μου είναι ανακριβέστατος. Όταν ο νεαρότατος κ. Παράσχος γράφτηκε πρωτοετής στη Νομική, εγώ ήμουν κιόλας δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω. Έφηβος ήμουν όταν έγραψα τα πρώτα μου και τελευταία ποιήματα. Δεν τα δημοσίευσα ποτέ. Αργότερα τόρριξα στην πεζογραφία, ένας Θεός ξέρει το γιατί...

Τα αδημοσίευτα νεανικά του ποιήματα, που υπάρχουν στα κατάλοιπα του αρχείου του, τα υπογράφει ως Δ. Πτελεάτης. Θα προαναγγείλει το 1945 μια έκδοση ποιημάτων με τίτλο Το βιολί του Ενγκρ, που όμως δεν θα κυκλοφορήσει ποτέ. Στο περιοδικό Γράμματα θα εμφανιστούν τα ποιήματα «Παντούμ», «Συναπάντημα», «Στοχασμός», «Προμήνυμα», «Ποίημα» «Το κα?κι», «Απελπισμός», ενώ στη Νέα Εστία θα δημοσιευτούν τα ποιήματα «Μοίρα» (αφιερωμένο στον Άγγελο Σικελιανό) και «Όρθρος και Σπερνός».